MIJN VERHAAL
Ik ben Sanne. Moeder, energielezer, levensgenieter — en iemand die diep heeft moeten afdalen om zichzelf te leren begrijpen.
Van jongs af aan voelde ik dat er meer was. Ik zag kleuren bij namen en getallen, voelde emoties die niet van mij leken te zijn, en wist dingen die ik niet kon verklaren.
Mijn intuïtie was geen zacht fluisterstemmetje — het was luid, aanwezig, dwingend.
Maar mijn hoofd kon er niet mee omgaan. Mijn systeem zat vol triggers, overlevingsmechanismen en verhalen die niet van mij waren.
Ik ben opgegroeid in een omgeving waar alcohol een groot probleem was.
Ik droeg gedragspatronen en overtuigingen bij me die niet gezond waren.
Als ik nu terugkijk, zie ik hoe diep ik zat — misschien wel richting manisch depressief.
Maar toen wist ik alleen dat ik het niet meer snapte. Dat ik moe was. Verdwaald.
En dat ik het grootste deel van de tijd een masker op had dat zo vastgeplakt zat dat het echt leek.
Het is zó moeilijk om toe te geven dat het niet goed gaat met je.
Dat je iets mag veranderen. Dat je niet zwak bent als je hulp nodig hebt.
"Het leven voelde soms zo oneerlijk, zo zwaar"
Ik heb jarenlang in overlevingsstand gestaan.
Therapieën, hulpverlening, opnieuw beginnen — keer op keer.
En ondanks dat ik stappen zette, bleef ik ook dezelfde shit herhalen.
Het leven voelde soms zo oneerlijk, zo zwaar. En ja, ik heb mezelf zielig gevonden.
“Dit is mij aangedaan. Ik kan hier niks aan doen.”
"Er is meer dan dit"
Maar ergens bleef dat innerlijke weten. Dat intuïtieve besef:
er is meer dan dit.
Ik voelde het, maar kon het niet altijd toelaten.
Tot ik mijn shit echt serieus ging nemen.
Niet erover praten. Niet analyseren. Maar opruimen. Doorvoelen. Verantwoordelijkheid nemen.
En vanaf dat moment begon het te veranderen.
Niet ineens. Niet magisch. Maar langzaam. Gelaagd. Echt.
k ging mijn intuïtie weer gebruiken. Oefenen. Toestaan.
Twee werelden leefden naast elkaar:
De wereld van therapie, trauma en genezing —
en de wereld van voelen, energie, spirit en intuïtieve kracht.
Toen was de wereld nog niet zo open als nu. Intuïtie was zweverig. Spiritueel zijn was raar.
Maar ik voelde: dit is echt. Dit werkt voor mij.
En inmiddels… ben ik er niet meer bang voor.
Sterker nog: ik ben er verslaafd aan geraakt.
Aan zelfonderzoek. Aan innerlijke groei. Aan het terugvinden van mijn waarheid.
Want zodra je begint te voelen dat er écht meer liefde, rust en geluk in jezelf te vinden is…
wil je meer.
En het mooie is: het wordt lichter. Makkelijker. Zelfs leuker.
Dat is waarom ik doe wat ik doe.
Niet om je te overtuigen. Niet om je te fixen.
Maar om je te begeleiden in het herinneren van jezelf.
Op jouw tempo. In jouw woorden. Op jouw manier.
Ik geloof niet dat ik iets bijzonders kan.
Ik geloof dat iedereen dit kan.
Maar we zijn het vergeten. En daar begint mijn werk.
