Roken staat in deze reeks centraal, maar voor mij was het vooral de eerste stap om
vrijheid van binnen te ervaren.
Want eerlijk? Het ging me niet alleen om die sigaret.
Het ging om wat eronder zat. Om dat stemmetje dat bij elke peuk zei: “San, wil je dit nou echt?”
En ik wist: ik wil iets anders. Ik wil vrij zijn.
Eerlijkheid boven alles
Wat ik in dit proces ben gaan zien: eerlijkheid is het belangrijkste.
Niet alleen naar anderen, maar vooral naar mezelf.
Ik ben gaan luisteren naar dat stemmetje en ik ben het gaan uitspreken:
“Ik wil stoppen, maar het lukt me niet. Waarom niet? Wat heb ik nodig?”
En dat is al een bevrijding.
Want zodra je eerlijk bent, valt schaamte weg.
Je hoeft jezelf niet meer te verbergen.
Eerlijkheid voelt misschien confronterend, maar het maakt je vrijer.
Zelfs toen ik tegen mijn partner zei: “Ik WIL roken.”
Dat was op dat moment mijn eerlijkheid. En daardoor voelde ik me ook niet schuldig.
Kiezen = vrijheid. Ook als die keuze nog niet de keuze is die je eigenlijk hoopt te maken.
Mijn manier is niet die van een ander.
Ik heb gekozen om dit op mijn manier te doen.
Niet met pleisters, schema’s of “de methode van een ander”, maar door mezelf serieus te nemen.
Ik heb me twee weken voorbereid.
Ik visualiseerde mezelf op een rots op Curaçao – een oude versie die ik daar achterliet.
En ik geloof echt dat de dingen die daarna gebeurden in verbinding stonden met die keuze.
Dat is hoe ik werk.
Misschien voelt het spiri-wiri, misschien te fantasierijk.
Maar voor mij is het geen onzin.
We vertellen onszelf toch de hele dag verhalen?
Dat we verslaafd zijn.
Dat we ons moeten verdoven.
Dat we “nu eenmaal zo zijn”.
Waarom zou je die verhalen niet herschrijven?
Waarom zou je jezelf niet ook overtuigen van het leven dat je wél wilt?
Van verdoven naar voelen
Ik zie steeds duidelijker hoe ik mezelf verdovingen gaf.
Niet alleen met roken, maar ook met eten, poetsen, scrollen.
Allemaal manieren om even weg te zijn, niet te hoeven voelen.
Nu ben ik mezelf aan het trainen in het tegenovergestelde: voelen.
Niet altijd makkelijk, maar eerlijk.
En ik merk dat ik mezelf daarin steeds meer begin te waarderen.
Dat ik niet boos hoef te zijn op mijn oude gedrag, maar kan kijken: waarom deed ik dit?
Het gaat niet om alles perfect aanpakken.
Maar wel om zien: waar houd ik mezelf klein? En wil ik dat nog?
Vrijheid is geen eindpunt
Mijn proces is durven zijn wie ik ben.
En dat is een reis zonder eindstation.
Elke versie van mezelf mag ik omarmen.
En als ik anders wil? Dan mag ik kiezen.
Vrijheid is niet: “ik ben er”.
Vrijheid is: elke dag opnieuw eerlijk kiezen.
Voor mij betekent dat nu:
– Vrijheid in hoe ik met eten omga.
– Vrijheid in mijn werk, waarin ik mezelf niet meer klein hou.
– Vrijheid in mijn energie: mediteren, affirmaties maken, mezelf voeden.
Ik begin te voelen dat dit mijn manier is.
Niet omdat iemand zegt dat dit zo moet, maar omdat dit mij gelukkig maakt.
En dat is genoeg reden.
Voor nu
Het moment dat ik deze blog schrijf, ben ik dik een maand gestopt met roken.
Nogmaals: ik ben geen stop-goeroe. Absoluut niet.
Vroeger stak ik na een jaar zomaar weer een peuk op. Dus wie weet wat er nog gebeurt.
Maar wat ik nu voel, is dat ik in al die jaren van mijn proces steeds een stukje meer helderheid heb gekregen over mezelf.
En alleen al dit, er zo open over praten en het delen, is voor mij een enorme verandering.
Vroeger deed ik dat niet, uit angst dat ik misschien toch weer zou beginnen.
Nu kies ik.
Misschien rook ik ooit nog eens eentje, maar dan is het mijn keuze.
Niet die van de verslaving.
Voor nu blijf ik eraf. En ik voel me alleen maar meer gemotiveerd om ook andere stukken van mezelf op deze manier aan te kijken.
Zoals mijn eetgewoontes. Daar ben ik niet oké mee. En daar wil ik iets mee, maar niet met de druk dat ik móét afvallen of dat ik niet gezond zou zijn.
Nee, ik wil vrij zijn van binnen.
Geen strijd in mijn hoofd met verdoving.
Alles op mijn eigen tempo, met mijn eigen fantasie, affirmaties en intenties.
✨ Let’s follow the flow of my life.
Slot
Dit was de laatste laag van mijn reeks Stoppen met Verdoven.
Niet omdat mijn reis klaar is, maar omdat dit de laag is waarin ik nu leef.
Vrijheid in actie.
En dat is misschien wel mijn belangrijkste boodschap: je hoeft niet klaar te zijn om je proces te delen. Je hoeft alleen maar eerlijk te zijn.
