Er is een moment dat je stopt met alleen maar stoppen.
Dat je niet meer alleen denkt: ik rook niet meer, maar dat je gaat zien wat eronder zat.
En dat moment? Dat is soms pittiger dan de eerste dag zonder peuk.
Toen ik in Colombia en Panama ineens nergens meer mocht roken – geen terrassen, geen parken, geen hotelbalkon – kwam de realiteit binnen: roken had veel meer momenten in mijn leven gekleurd dan ik dacht.
Wachten in de auto terwijl mijn man boodschappen deed? Even naar buiten voor een peuk, weg van de ruzie op de achterbank.
Wachten voor het inchecken in een hotel? Nog even snel die ‘rust’ pakken.
En ja, ik dacht dat dat mijn me-time was… maar eigenlijk was het mijn weg-time. Mijn rookgordijn.
De visualisatie wordt werkelijkheid
In de lagen hiervoor vertelde ik hoe ik in het vliegtuig visualiseerde dat ik mijn oude versie achterliet op Curaçao.
Voor mij is dat niet zomaar fantasie.
Wat je denkt, is je werkelijkheid.
En omdat ik écht geloofde in mijn keuze om vrij te worden van binnen, werd dat ook wat ik kreeg.
Niet altijd leuk, niet altijd comfortabel, maar wel echt.
En ik geloof daar heilig in: als je iets kiest en erin gelooft, beweegt de wereld mee.
Daarom gebruik ik visualisatie niet als een ‘leuk trucje’, maar als een manier om mijn lichaam, geest en energie op één lijn te krijgen.
Mijn proces ís mijn werk
Nu kun je denken: Hoe kun jij mensen helpen terwijl je zelf nog met deze dingen loopt?
Maar geen enkel mens is perfect.
Er hangt geen reglement aan een therapeut vast dat zegt hoe hij of zij moet zijn.
Mijn levensproces is mijn werk.
Hoe meer ik over mezelf leer, hoe meer ik kan doorgeven.
Niet omdat ik meer boeken heb gelezen dan jij, maar omdat ik het doorlééf.
Je kunt iemand wel bijstaan tijdens een bevalling zonder er zelf een gehad te hebben, maar je zit niet op dezelfde frequentie. Herkenning is voor mij alles.
Daarom deel ik dit.
Niet om te zeggen dat ik het allemaal weet, maar omdat dit nu míjn les is.
En misschien herken jij er iets van in jezelf.
Andere verdovingen kwamen in beeld
Zonder sigaretten zag ik ineens hoe ik op andere manieren verdween:
– Obsessief opruimen (ja, zelfs voor één nacht alles in de kast leggen).
– Poetsen omdat het ‘moet’, terwijl ik eigenlijk wilde rusten.
– Scrollen op m’n telefoon om niet te hoeven voelen.
Ik realiseerde me dat ik snel geprikkeld raak als er drie mensen continu om me heen zijn. De sigaret gaf me een excuus om even weg te zijn — maar nu ik dat excuus niet meer had, kwam de confrontatie vol in beeld.
De relatie-spiegel
Die bewustwording bleef niet bij het roken.
Ook in mijn relatie zag ik weer patronen opduiken waarvan ik dacht dat ik ze achter me had gelaten.
Manieren van communiceren waarin ik mezelf nog steeds aanpaste.
Loops die ik niet meer wilde, maar die toch terugkwamen.
En dat allemaal in dezelfde vakantie waarin ik ook nog eens ongesteld werd en volop genoot van mooie momenten met mijn gezin.
Het was intens, rauw en prachtig tegelijk.
Het universum test me.
Soms denk ik dat het universum zegt: Als jij zo mooi kunt visualiseren dat je je oude versie loslaat, laten we dan ook even testen hoe je dat doet in het echte leven.
En dat deed het. Elke dag opnieuw.
Ik heb genoten van mijn vakantie. Intens.
Maar ik heb ook elke dag een traan gelaten.
Niet uit verdriet, maar omdat ik afscheid nam van een versie van mezelf die me jarenlang had geholpen te overleven — en die ik nu mocht loslaten.
Reflectievraag voor jou:
Welke gewoonte in jouw leven is eigenlijk een rookgordijn?
En als je hem weghaalt, wat zie je dan echt?