Ik rook niet (meer) om te verdwijnen
Stoppen met roken. Alwéér.
Ja hoor, daar gaan we weer. Ik ben zo iemand die er al minstens 36 keer mee is gestopt. Soms voor een dag, soms voor een maand. Soms met een dramaqueen-verklaring aan m’n hele omgeving, soms in stilte – want dan wist ik stiekem al dat ik het toch niet ging volhouden.
Mijn vader – iemand die zelf jarenlang stiekem rookte en eindeloos moeite had om te stoppen – zei ooit iets wat altijd is blijven hangen:
“Ik geloof niet dat mensen die roken écht oké zijn met het feit dat ze roken.”
Misschien zit daar wel wat in. Want al die jaren dat ik gerookt heb, heb ik ook altijd willen stoppen. Er was altijd een stemmetje op de achtergrond. Zo’n irritante, goedbedoelende innerlijke coach die fluisterde: “Sanne, dit is niet goed voor je.” Maar ja, de stem van de verslaving was meestal net wat luider. En eerlijk? Die had meestal ook een aansteker bij zich.
Behalve… tijdens mijn zwangerschappen. Toen kon ik ineens wel stoppen. Direct. Geen struggle, geen gezeur. Want dan deed ik het voor een ander. Voor dat kleine mensje in mijn buik. Maar voor mezelf? Pfff. Lastig.
En nu – inmiddels weer jaren later – was het weer zover. Het stemmetje werd luider. Het kreeg ruzie met die andere stem. Die van de peuk. En ineens hoorde ik mezelf denken: “Je komt niet verder als je blijft roken.” En tegelijk: “Maar als ik stop, is m’n leven toch niet leuk meer? Dan is alle gezelligheid weg!”
Strijd. In stereo.
Mijn man: de irritant sterke gezelligheidsroker
Robin is zo’n type die af en toe een peuk opsteekt, hem uitmaakt en er daarna drie weken niet meer aan denkt. Heel irritant. En ergens ook jaloersmakend. Want ik ben meer het type: “Oeh, als ik nú niet rook, ontplof ik.”
Een paar weken geleden zei hij: “Kom, we stoppen maandag.” En ik – natuurlijk weer dapper – zei: “Is goed!” Nou, dat weekend draaide mijn hoofd overuren. Paniek. Stress. Ik had nog feestjes staan. Ik wilde roken! En ik wist: dit gaat hem niet worden.
Dus ik heb eerlijk tegen hem gezegd:
“Lieve schat, ik stop maandag niet. Want ik wil het niet zo. Niet op deze manier. Niet omdat jij zegt dat het tijd is. Ik moet dit zelf voelen. Zelf kiezen. Zelf snappen waarom ik überhaupt rook.”
En toen kwam mijn idee: ik stop als ik op vakantie ga. Naar Colombia. Ver weg van prikkels, feestjes, verleiding. In een vliegtuig mág je al niet roken, dus dat helpt. Twee weken lang plezier, zon en avontuur. En een nieuwe intentie: dit keer ga ik het energetisch aanpakken. Geen pleisters. Geen schema’s. Maar eerlijk. Echt. Vanuit binnen.
De weken vooraf – een voorzichtige revolutie
Oké. Vanaf dat moment begon het. Een soort innerlijke voorbereiding. Ik ging voelen, nadenken, schrijven, dromen. En ja, dweilen met intentie (ja echt). Ik stond met een dweil in m’n hand op de porch en sprak hardop uit:
“Ik wil kracht vinden. Oude versies van mezelf loslaten. Ruimte maken voor nieuw.”
En wat denk je? De volgende dag lag m’n hele porch vol maden. TIENDUIZEND. Geen grap. Geen vuilnis, geen dode rat. Gewoon: maden from hell. Energetisch gezien: oud rot komt naar boven. Letterlijk. Nou, dáág oude Sanne.
Het was alsof alles zich aandiende. Mijn lijf ging meespelen: pijn in m’n voeten, kuiten, schouders, rug, maagzuur, blaasontsteking. Mijn hele systeem zei: “Hallo! Wil je misschien eindelijk luisteren?!”
Ik begon alles serieuzer te nemen. Mijn intuïtie voelde ver weg. Ik zei Reiki-afspraken af. Wilde even niemand voelen, niets dragen. Alleen maar IK.
En dat was nodig. Want ik begreep ineens: ik rook – en scroll, eet, poets – niet omdat ik ‘gewoon zin heb’. Ik doe het om te verdoven. Om maar niet te voelen hoe overprikkeld, leeg of moe ik ben.
Het was tijd om mijn eigen troost te worden.
Het vertrek – een afscheidsritueel met peuk
De ochtend van vertrek rookte ik nog vier peuken. Heel bewust.
Mijn verslaving zei: “WTF ouwe!”, maar ik zei: “Ik ben ready.”
De weken ervoor had ik zoveel lagen aangeraakt en zoveel shit opgeruimd, dat mijn wil groter was dan mijn gewoonte. En dat was nieuw.
In het vliegtuig deed ik iets geks — of nou ja, voor mij normaal: ik visualiseerde dat ik mijn oude versie op Curaçao achterliet. Daar stond ze, op een berg, uit te kijken over zee. Ik zwaaide. En ik voelde: jij blijft hier, ik neem je niet mee op vakantie.
Die communicatie met mezelf gaat niet alleen met woorden, maar ook met beelden en fantasie. En hoe meer ik dat geloof, hoe sterker ik me voel. Want ik ervoer mijn vakantie ineens vanuit mijn nieuwe versie. En die bracht me zó veel inzichten dat mijn leven er rijker van is geworden.
Misschien vind jij dit allemaal lariekoek. Hoeft ook niet te kloppen voor jou. Het gaat erom wat ík nodig heb om in mezelf te geloven. En blijkbaar werkt het, want ik ben nu 15 dagen gestopt.
Het zit allemaal van binnen.
En ik ging richting mezelf.
De echte detox: niet roken in het dagelijks leven
Hoe ik mezelf kon overtuigen dat een peuk mij ontspanning of me-time gaf… terwijl ik zó vaak juist in die momenten stress ervaarde. Omdat m’n kind me iets kwam vragen bijvoorbeeld. Of omdat die peuk eigenlijk helemaal niet smaakte en ik ‘m gewoon maar deed omdat m’n lichaam zei: “Nicotine-tijd!”
En je gaat zomaar volgen en doen. Vreemd eigenlijk toch, hoe die machine werkt.
Er zit nog steeds een stem in mijn hoofd die zegt: “Nooit meer roken? Hmm… ik weet het niet hoor.”
Maar die stem mag er zijn. Want ik kies gewoon elke keer opnieuw. En ik wil gewoon vrij zijn van binnen. Niet meer roken omdat er allemaal redenen aan vast zitten.
Maar – zoals mijn man het zegt – als iets gezelligs. Als een pluspuntje voor het moment. Niet omdat ik daarna weer helemaal hooked ben.
Ik wil er geen lijntjes meer aan hebben die me de verslaving in trekken. En zolang ik die lijntjes nog voel, en nog niet heb doorgeknipt, moet ik er vanaf blijven. 🙂
Vrij zijn betekent: ik kies
Ik ben ook gewoon een mens. Met genoeg op de plank om op te lossen. Stapje voor stapje. En niet boos zijn op de versie die je nu bent. Dat is zonde van je tijd.
Kies wat je wilt.
Als je iets diep vanbinnen voelt, maar je kunt het nog niet zijn omdat de drang te groot is – kijk dan eens bewuster naar wat er gebeurt in je leven.
Want dezelfde loops blijven je herinneren aan wat je eigenlijk écht wilt. En je kunt dat jarenlang negeren…
Maar als je het écht wilt, komt er een moment dat je het aanpakt. En dan ga je maar 10.000 keer op je bek. That’s life 🙂
Dan doen we het weer opnieuw.
Het is het jojo-effect van het leven.
Maar genieten moet je kunnen doen. Die peuk is hetzelfde als bewust kiezen voor dat taartje op een verjaardag. Prima.
Maar niet elke dag een taart naar binnen duwen. Of gezellig een borrel drinken, of een keer losgaan met zuipen.
Maar élke dag zuipen is toch weer een andere keuze.
Ben je er écht oké en gelukkig mee?
Doen.
Maar zegt dat stemmetje diep vanbinnen continu: “Ik wil dit eigenlijk niet…”
Kijk dan eens of je het energetisch kunt aanpakken.
Gewoon eens vanuit een ander perspectief.
Misschien word je dan een stuk wijzer van de keuzes die je maakt.
