Gisteren had ik weer een Reading Night en oh my… wat een avond. 🌙
Vol verbindingen, herkenning, inzichten en connectie. Sisterhood, manhood, mixhood – noem het hoe je wil.
Maar serieus: hoe bizar is het eigenlijk dat we therapie of speciale avonden nodig hebben om te zeggen wat er vanbinnen écht speelt? In het dagelijks leven lopen we rond alsof alles “lekker gaat hoor” terwijl ons hoofd soms een soort horrorbioscoop draait. 🍿
We zeggen niet:
– dat je op een verjaardag denkt: “ik wil naar huis, nu.”
– dat je tijdens het uitgaan de hele tijd denkt dat iedereen naar je kijkt, iets van je vindt, en je compleet gefocust bent op hoe je eruitziet of beweegt.
– dat je ’s nachts wakker ligt te piekeren over dingen die waarschijnlijk nooit gaan gebeuren (maar hé, stel dat wel).
We draaien allemaal om datzelfde gevoel heen – en het bizarre is: we vinden het normaal om dat gewoon te accepteren. Waarom kunnen we niet real praten met elkaar?
Alles goed?
– “Ja hoor, zeker met jou?”
…terwijl dat 9 van de 10 keer helemaal niet klopt.
En als iemand dan een keer eerlijk zegt: “Nou, eigenlijk niet zo goed,” dan denk je misschien ook: jeetje, wat dramatisch.🤷♀️ Hoe raar is het dat onze gevoelens er vaak niet mogen zijn, en dat er tegelijkertijd van alles van wordt gevonden.
Maar hier zitten weer zoveel lagen in. Want waarom is het nodig om écht te zeggen wat je voelt?
Heel simpel: omdat het er ís.
En als we leren dat te vertalen – eerst voor onszelf, daarna naar elkaar – worden we veel echter.
En toch, als iemand eerlijk iets deelt, denk je: “halleluja, ik ben niet de enige idioot.” 🙌
Dat is herkenning. En herkenning is voor mij alles.
💡 Herkenning voelt als opluchting.
Alsof iemand hardop zegt wat jij altijd in stilte dacht. Je voelt connectie, begrip en ineens ook zachtheid voor jezelf.
En natuurlijk: je hoeft niet tegen de kassajuffrouw of die kennis die je in de stad tegenkomt te vertellen hoe je je écht voelt. Daarvoor hebben we allemaal onze lagen en onze maskers.
Maar de mensen om je heen bij wie je je veilig voelt – dat zijn de plekken. De vrienden die je maakt tijdens een Reading Night, dát zijn de mensen bij wie je jezelf helemaal mag zijn.
Daar zit de leerschool van sisterhood, vriendschap en relaties. Want hoeveel er uit herkenning kwam tijdens deze avond was echt bijzonder. Mensen die elkaar niet kennen, begrepen elkaar volledig. Ze herkenden de frequentie waarin de ander zat. Ze herkenden emoties, pijn en verdriet.
En dat gaat vaak verder: de mensen die elkaar die avond zo intens herkenden, wisselden aan het einde van de avond telefoonnummers uit. Hoe bijzonder is dat? Voor mij voelt dat energetisch zo verbonden. Je gevoel zegt simpelweg: “Wauw, zij is leuk. Wat een mooi mens.” En zo’n avond geeft je de veiligheid en het vertrouwen om die connectie aan te nemen als waar.
Aan het einde van de avond leunde iemand achterover in de stoel, gooide de handen in de lucht en zei:
👉 “We moeten meer delen, man! Wat een onzin dat we allemaal maskers dragen, terwijl we gewoon kunnen zeggen hoe we ons écht voelen.”
En dát is de kern.
Het gaat niet om perfecte plaatjes. Het gaat om durven delen.
Want hoe goed we het ook verbergen… wat er écht is, dat is wat ons verbindt.
