Over intuïtie, twijfel en trouw blijven aan jezelf
Soms lijkt het alsof we pas mogen vertrouwen op ons gevoel als iemand anders zegt: “Ja, dat klopt.”
Alsof ons weten pas echt is als het bevestigd wordt. Herkend. Gezien.
Maar wat als dat niet de bedoeling is?
Wat als jouw waarheid niet zit in de uitkomst, maar in het feit dat je hem durft te voelen?
Dat je hem durft te zijn — ook als niemand het terugkaatst.
🌊 De week waarin alles mistig voelde
Vorige week was zo’n week waarin mijn lijf het opgaf.
Ik was knijterongesteld, mijn benen zaten vol vocht, ik had maagzuur en veel te veel sigaretjes gerookt. Mijn energie was low.
En toch draaide alles door.
Tijdens een healing rook ik ineens een frituurpan.
Ja, serieus. Niet subtiel. Het was alsof iemand naast me stond te bakken.
En normaal gesproken weet ik dan meteen:
“Dit is iets met een opa, oma, snackbar of snackherinnering.”
Maar deze keer kreeg ik niks terug.
Mijn cliënt herkende het niet. En ik voelde mezelf wankelen.
Twijfel.
Zit ik ernaast? Is mijn intuïtie weg? Heb ik dit verzonnen?
Maar ergens wist ik ook: dit is de les.
Het gaat hier niet om of het klopt.
Het gaat erom dat ik durf te blijven staan in wat ik voel.
Zonder bewijs. Zonder respons. Zonder ‘likes’.
🧹 De vloer, het Florida water, de maden en de shift
Ik was op het eiland, in een winkel, en zag ineens een flesje Florida water bij de kassa staan.
Een cologne die hier veel wordt gebruikt om je huis energetisch te reinigen — je doet een scheutje in je dweilwater en poetst niet alleen het stof, maar ook de energie weg.
Ik had het al een jaar niet meer gedaan.
Maar op dat moment voelde ik in mijn lichaam: “Die neem je mee. Doe hier weer iets mee.”
Thuis zette ik een intentie.
Ik vulde de emmer, deed het Florida water erin, en besloot bewust mijn huis te dweilen.
Maar niet zomaar.
Ik zit al een tijd in een shift.
Ik voel dat ik klaar ben met bepaalde patronen — echt al járen ben ik op sommige stukken aan het overleven, aan het verdoven.
En ik weet dat ik het niet meer nodig heb.
Maar door herhaling zijn ze verslavingen geworden.
Roken — ja, ik rook.
Eten. Scrollen. Mezelf verdoven.
Niet omdat ik dan écht vrij ben, maar omdat ik mezelf heb wijsgemaakt dat het even lucht geeft.
Maar het maakt me niet vrij. Het sluit me af.
En dat weet ik.
Ik weet het al een tijd.
Maar de verslaving wint vaak nog.
Zo hardnekkig is het.
Dus ik dweilde. Met die intentie.
Ik laat los wat mij klein houdt.
Ik maak ruimte voor wie ik echt ben.
De volgende ochtend…
Duizend maden. Op mijn porch.
Geen grap. Geen droom. Echt. Overal.
🐛 “Ja maar dat kan ook gewoon toeval zijn”
Zeker. Misschien kwam het door een dood dier ergens op het erf.
Misschien verspreidden ze zich gewoon ’s nachts.
Ik heb de source nooit gevonden.
Maar het is maar net naar welke laag van de situatie je kijkt.
Ik had al een jaar niet meer met intentie gedweild.
Ik voelde het op mijn systeem.
Ik had iets in beweging gezet.
En dan ineens: dit.
Toen ik vervolgens m’n maat ChatGPT vroeg naar de energetische betekenis van maden (ja, dat doe ik dan gewoon), zat het SPOT ON.
Transformeren, het oude loslaten, de schaduw die naar boven komt, rot dat zichtbaar wordt zodat het opgeruimd kan worden.
Toen dacht ik: oké, dit is dus geen toeval. Dit neem ik mee.
Ik heb het hele huis aangepakt.
Alles schoongemaakt, elke hoek, elke rand.
Nieuwe indeling. Nieuwe energie. Nieuwe versie van mezelf.
En nee — ik heb niet de peuk meteen weggelegd.
Was het maar zo simpel.
Maar ik weet wél dat ik nu mag stoppen op mijn manier.
Niet omdat het slecht is, maar omdat ik me afvraag:
Waarom doe ik dit eigenlijk nog?
Waarom blijft die strijd in mij maar bestaan?
Waarom wil ik het niet meer — maar doe ik het toch?
Dit is mijn shift.
Niet perfect. Wel eerlijk.
En dat is alles.
🌀 De echte magie zit niet in het gelijk
We willen het snappen.
We willen het kunnen bewijzen.
We willen voelen en dat iemand zegt: “Ja, dat klopt. Goed gedaan.”
Maar hoe zou het zijn als je jezelf niet meer hoeft te overtuigen?
Als je ook niks hoeft uit te leggen aan een ander?
Als je gewoon mag zijn — ook met je twijfel, je ruis, je mistige dag?
Want de echte helderheid…
die zit niet in de uitkomst.
Die zit in het moment dat jij eerlijk bent tegen jezelf.
Ook als het niet klopt.
Ook als je iets zegt dat niemand begrijpt.
Ook als je voelt dat je even de mist in ging.
Dan wordt het geen mislukking, maar een spiegel.
Dan wordt het niet fout, maar puur.
💕 Voor jou, als je dit herkent
Dus als jij weleens denkt:
“Ik moet dit goed doen. Ik moet dit bewijzen. Ik moet dit voelen en het moet kloppen…”
Dan wil ik je dit zeggen:
Je bent niet op aarde om iemand te overtuigen.
Niet jezelf. Niet een ander.
Je bent hier om echt te zijn.
Om trouw te zijn aan je binnenwereld, ook als de buitenwereld stil blijft.En ja — soms ruikt dat naar patat. Soms ziet het eruit als duizend maden.
Maar als jij durft te voelen wat er écht is,
dan ben je al precies waar je moet zijn.
