Ik ben niet hier om jou te overtuigen
“Zeg dan eens wat over mij als je zo spiritueel bent…”
Hij zei het met een lach, maar ik voelde de test.
We stonden op een feestje, het was warm, druk, licht chaotisch — en hij keek me aan alsof hij wilde weten of ik écht was.
Echt spiritueel. Echt helder. Echt wáár.
En iets in mij voelde zich geraakt.
Niet omdat hij het vroeg.
Maar omdat ik voelde hoe snel ik vroeger in dat haakje was gestapt.
Ik zou het gesprek zijn ingegaan. Mijn energie afgestemd.
Ingespeeld op zijn vibe. Geprobeerd om iets te zeggen wat indruk maakte.
Iets wat me geloofwaardig spiritueel maakte.
Iets wat me “goed genoeg” maakte in zijn ogen.
Maar nu… deed ik het niet.
Ik glimlachte. Liet zijn woorden binnenkomen.
En zei:
“Ik ben niet hier om jou te overtuigen.”
En wauw, wat voelde ik dat tot in m’n botten.
Want eerlijk? Het deed wél iets met me.
Als het me niets had gedaan, zou ik deze blog niet schrijven.
Ik geloof erin dat je uit alles een inzicht kunt halen — zelfs (juist!) uit die momenten waarop je even geprikt wordt.
En delen vanuit dat inzicht, is volgens mij het meest eerlijke wat je kunt doen.
Want dan blijf je trouw aan jezelf.
Die avond was intens.
Niet omdat het een drama was. Maar omdat ik zó helder voelde wat van mij was — en wat niet.
Hij was een plus 1 van iemand. Prima. Kom erbij.
Dansen. Niet praten. PARTY.
Maar doordat een vriendin tegen hem had gezegd dat ik spiritueel ben, heeft hij de hele avond geprobeerd met me te connecten op zijn manier.
En toen die connectie uitbleef — omdat ik hem energetisch niet toeliet zoals hij had gehoopt — daagde hij me uit.
Maar dat hele stuk, die hele film draaide alleen in zijn hoofd.
En ik? Ik heb het niet eens meegemaakt zoals hij het ervaren heeft.
Want ik ben op een feestje niet bezig met readingen doen op onbekenden.
Ik lees mensen niet zomaar de hele avond.
Ik ben aan het leven. Dansen. Zijn.
En ja…
Er kwam ook een irritatie in mij naar boven.
Ik merkte dat ik op een gegeven moment zei:
“Als je zo graag wil weten wat ik allemaal bij je zie, boek dan maar een sessie. Kost 170 naf.”
Dat kwam recht uit de frustratie. Kan ik ook niet altijd inhouden hoor, haha.
Maar ook dát is echt.
Ik deel dit, omdat ik geloof dat het belangrijk is om je hele proces te laten zien — ook die stukken waarin je misschien iets minder “verlicht” reageert.
Want spiritueel zijn is volgens mij niets meer dan: volledig jezelf kunnen zijn in je puurste vorm.
Zonder labels. Zonder pleasegedrag.
Zonder dat je moet bewijzen dat je iets voelt, weet of bent.
Ik voel.
Ik weet.
Ik leef.
En ik bepaal zelf hoe ik met mijn spiritualiteit omga.
Dus ja, misschien was het pittig.
Maar het was ook krachtig.
Want ik ben niet meer dat meisje dat zich aanpast om erbij te horen.
Ik ben niet op aarde om jou te overtuigen van mijn waarheid.
Ik ben hier om te verbinden.
Te delen.
Zodat we laag voor laag bij elkaar naar binnen kunnen kijken — en iets herkennen.
Zodat we mogen voelen: hé, ik ben niet alleen in dit proces.
Want bewustzijn maakt alles real.
En real maakt het buigbaar.
💬 Reflectievraag voor jou:
Wanneer voelde jij voor het laatst de neiging om jezelf te bewijzen?
En wat zou er gebeuren als je het niet meer deed
?