🌊 Werken op het strand met wijn en een afscheid 🍷
(of: hoe productiviteit soms gewoon een goed gesprek is)
Vandaag zou ik bergen werk verzetten. Nou ja… dat was het plan.
In werkelijkheid zit ik met een vriendin op het strand. Wijntje erbij. Laptop in de tas gebleven. En eerlijk? Het is heerlijk.
We kletsen. Lachen. Gaan diep. En vieren onze laatste dag samen — want zij gaat terug naar Nederland. Nieuwe avonturen wachten op haar. En ik zit hier, met m’n voeten in het zand en een beetje weemoed in m’n hart.
We leerden elkaar kennen op de padelbaan. Gezelligheidstoernooitje. Ze maakte een paar van die opmerkingen waar ik meteen op aanga: droog, scherp, grappig.
Ik dacht: “Ja hoor, leuk wijf alarm!”
Dus ik zei (zoals alleen ik dat doe): We moeten écht een keer stappen samen.
Maar ja… Curaçao-tijd. Je komt elkaar soms weken niet tegen, totdat het Universum besluit: nu is het moment.
En dat was het.
We dronken wijn, gingen op pad, hadden lol, en uiteindelijk zelfs samen padeltoernooien gewonnen (oké, tweede plek — maar mét flair). En ondertussen bespraken we het leven alsof we al járen vriendinnen waren.
Reiki gedaan. Kaarten getrokken. Manifestaties op de baan. “Voel je je power al?”
Ze werd m’n padel-buddy, wijnmaatje én energiesister. 💫
En weet je, dat is Curaçao ook. Je ontmoet hier mensen die je in Nederland misschien nooit had gesproken. Omdat je daar misschien toch in je vaste bubbel leeft.
Maar hier voel je gewoon: klopt dit?
En bij haar voelde ik: ja.
Ik heb ook niet gewacht met echt zijn.
Niet gedacht: “Moet ik dit wel zeggen? Zijn we wel close genoeg?”
Nee. Ik zei het. Omdat ik het voelde.
Omdat ik het heerlijk vind om oprecht te zijn. En als ik zie dat je struikelt, waarom zou ik dan stil zijn?
We gingen van small talk naar soul talk in 3, 2, 1.
Vandaag nemen we afscheid. Maar we doen dat met zon op ons gezicht, wijn in de hand en mooie herinneringen in de pocket.
Want op Curaçao leer je: mensen zijn er soms voor even, voor een tijdje, of voor altijd.
En dat is allemaal oké.
Connectie gaat niet over hoe vaak je elkaar ziet.
Sommige mensen spreek je elke dag.
Anderen een jaar niet — en dan pak je de draad gewoon weer op alsof er geen tijd voorbij is gegaan.
💛 Voor mij draait het leven om dit: momenten maken.
Herinneringen bouwen.
Lachen. Delen. Aanraken zonder filters.
En mensen de wereld gunnen.
Hoe kort ze ook in je tijdlijn zijn — ze kunnen zó veel impact maken.
Lieve Josca, dankjewel dat ik je heb mogen ontmoeten.
Dankjewel voor alle borrels, gesprekken, inzichten en padelpower.
Ik gun je het allerbeste.
En jij weet het: onze paden kruisen zich vanzelf weer.
(Als het Universum tenminste z’n agenda een beetje bijhoudt 😉)
